سفر نامه نویس:محمد کاظم حلاجی ثانی

سفری بود به یکی از جاذبه های گردشگری ایران،نامش مرنجاب بود و خصلتش کویر،آری ،سفر به گوشه ای از تاریخ سر شا ر از عشق ایران و طی طریق در راه باستانی ابریشم اما اینبار به نقطه ای از کویر  و به عنوان یک طبیعت گرد از شمال سر سبز ایران.

امروز که در ذهن خود گوشه به گوشه خاطرات این سفر پر ماجرا را مرور می کنم ،یاد لحظاتی را میکنم که چه زود سپری شد  و من چه دیر به زیبایی های ان پی بردم.حدود سه سالی میشود که پا به یکی از رشته های جذاب دانشگاهی (جهانگردی)گذاشته ام و هنوز که هنوز است احساس میکنم از رشته ام چیزی نمی دانم،چون هنوز نتوانسته ام  بدانم ،ببینم،احساس کنم و در کل ایرانم را لمس کنم.حدود دو سالی میشود که با گروهی از گبیعت گردان پایتخت که سر امد ان مرد بی ریای طبیعت (محمد علی اینانلو)آشنا شده ام و یک سالی می شود که عضو این گروه طبیعت هستم.دیدن عنوان سفر به کویر مرنجاب  در سایت این گروه جرقه ای را در ذهنم ایجاد نمود  که از خاموش کردن ان نا توان بودم علی الخصوص که دیگر دیوانه سفر و سفر کردن هستم.زمان حرکت تاریخ 27 فروردین 88 یعنی ماه گدشته بود بنابراین سفر دو روزه به مرنجاب سفری 3 روزه برایم محسوب میشد چون در ابتدا باید به تهران رفته و به گروه می پیوستم.اما ان چیری که سفر را برایم جالبتر می نمود برنامه دوچرخه سواری در کویر بود ،با توجه  به اینکه بارها شهر های اطراف رامسر را رکاب زده ام اما در این سفر دو عامل بود که جذبم میکرد،اول انکه در کویر رکاب می زدم و دوم اینکه هم رکاب جعفر و نسیم ادریسی (زوج جهانگرد ایرانی) بودم .نسیم و جعفری که دور دنیا را با دوچرخه رکاب زدند.

سفر خود را به کویر طبق برنامه  راس ساعت شش صبح پنجشنبه  اغاز نمودیم .در گروهمان افرادی با سنین مختلف حضور داشتند،ازپیر مرد زنده دلی با 63 سال و جوانی با 21 سال که من بودم  بنابر این می بایستی خیلی مراقب رفتار های خود می بودیم  چون در سفر حرف اول احترام به دیگران است.طبق برنامه از قبل اعلام شده  سایت های مورد بازدید  ما شهر آران و بیدگل ،امامزاده هلال ابن علی ،تاغ زار ها ،در یاچه نمک ،جزیره سرگردان ،کاروان سرای شاه عباسی ،چاه دستکن و تپه های شنی بود .بعد طی طزیق حدود 5 ساعت به اران و بیدگل رسیدیم  و قرار گذاشتیم که نهار را در این شهر صرف کنیم.آران و بیدگل در شمالی ترین  ناحیه استان اصفهان قرار گرفته و قدمتش به 9000 سال می رسد  و بیشتر مواریث ان  مربوط به دوران اسلامه است. شهر اران و بیدگل ابتدا با صورت 2 قصبه جدا از هم بودند اما از اوایل دهه 50 در یکدیگر ادغان و از لحاظ قوانین کشوری به صورت یک شهر در امدند.لازم به ذکر است که شاردن سیاح فرانسوی در سفر نامه خود از این شهر نام برده و زیبایی های آن را بیان نموده است.در شهر اران و بیدگل امامزاده ای به نام هحمد هلال ابن علی قرار دارد  بقعه و بارگاه عظیم و شکوهمند این امامزاده بزرگواربا سردرب و هشتی ورودی رفیع و بسیار زیبا و صحن های وسیع  که بدنه های داخلی انها با کاشی های معرق  و رواق های مزین به انواع رسمی بندی های معماری سنتی ،این مجموعه زیارتی و سیاحتی را به یکی از جاذبه های این شهر بدل نموده است .قدمت بنای این بقعه مربوط به دوران قبل از صفویه می باشد.پس از بازدید از بقعه و صرف نهار در رستورانی مقابل درب ورودی امامزاده  راه کویر مرنجاب را در پیش گرفتیم .مسیری با فاصله 50 کیلو متری از شهر آران،جاده ای کاملا خاکی و سرشار از گیاهان کویری نظیر گز و تاغ.پس از طی مسیر 40 کیلو متری و مسیر های منتهی به دریاچه نمک ،چشم انتظار مشاهده در یاچه نمک یا موزاییک کویر بودیم که ناگهان با تصویری رویایی روبه رو شدیم و ان در یاچه ای سر شار از اب بود.دریاچه ای که نتیجه بارندگی شدید در دریاچه نمک بود.در روبه روی این دریاچه جزیره سرگردان قرار دارد  و بدبن جهت سرگردان گویند که دسترسی به ان در زمان های مختلف متفاوت است(تفاوت زمانی در دستیابی به جزیره).پس از برداشت تصویری راه کاروان سرا را در پیش گرفتیم اما این بار فاصله 10 کیلومتری را با دوچرخه طی نمودیم و به کاروان سرا رسیدیم.یکی از انشعاب های راه تاریخی ابریشم از طریق ری- کویر مرکزی از آران و بیدگل –کاشان می گذشت و به اصفهان و یزد مرتبط می گردید  و گاهی نیز کاروان های تجاری و زوار مشهد مقدس در این مسیر مورد دستبرد راهزنان قرار میگرفتند .در سال 1012 ه.ق به دستور شاه عباس اول صفوی و به منظور استقرار مامورین محافظ این راه و همچنین اتراق و اقانت کاروانیان و مسافرین و زوار خراسان در فاصله 50 کیلومتری شمال آران و بیدگل و در مجاورت دریاچه نمک و در نقطه ای که مرنجاب نام داشت کاروان سرای مجهز و زیبایی با استفاده ازاجر ساخته شد  و برای تامین آب مورد نیاز مترددین از این راه قناتی نیز در مجاورت کاروان سرا حفر گردید که هنوز هم دایر می باشد.متاسفانه پس از انتخاب تهران با عنوان پایتخت در زمان قاجار و احداث راه هایی جدید بین تهران و قم و کاشان ،این راه قدیمی از رونق افتاد  و کاروان سرا به محلی برای دامداری تبدیل گردید  اما در سنوات اخیر و به تناسب توسعه برنامه های گردشگری ،کاروان سرای مرنجاب نیز توسط سازمان میراث فرهنگی و گردشگری در طرح پردیسان قرار گرفت و اکنون به عنوان یک اقانتگاه گردشگری کویر مورد استفاده قرار می گیرد ،این کاروان سرا از لحاظ معماری و وضعیت طبیعت و چشم انداز های اطراف ان یکی از جاذبه های کم نظیر کشورمان،ایران عزیز است.

بیان زیبایی های کویر از جمله مشاهده طلوع و غروب خورشید،رمل ها،اسمان پر ستاره کویر در شب ،اقمت در درون هتل 10 ستاره ای بنام چادر و تخت خوابی بنام کیسه خواب  همه و همه جذابیت هایی بود که از توصیف انها نااتوانم.صبح روز بعد طبق برنامه مسیر تپه های شنی اطراف کاروان سرا را در پیش گرفتیم اما اینبار مسیر را با دوچرخه پیمودیم،مسیری حدود 8 کیلومتر .در طی این مسیر،  مشاهده گله ای از شتر ها  و خزندگان گوناگون ،نبکا های بی نظیر  و گل های زیبایی بنام جالیز   همه و همه جاذبه هایی بودند که سفر ماجراجویا نه ما را لذتی وصف ناشدنی می بخشید.پس از بازگشت از رمل ها وصرف نهاردر کاوانسرا راه بازگشت را در پیش گرفتیم.لازمه بگم که نهار کباب شتر خوردیم که خیلی خوشمزه بود البته به جای همه شما عزیزان خوردم؟؟؟

در بازگشت همواره با خود فکر می کردم که ایرانمان چقدر زیباست اما ما نمیدانیم زیرا یا نخواستیم بدانیم  یا خواستیم و ندیدیم و یا راهنمایی نداشتیم اما به هر حال خودملن مسبب این کم دانشی هستیم.در این سفر به این نتیجه رسیدم که اگر عزم سفر داری ،رزم سفر بپوش و گردش کن زیرا گویند :که سفر باید کرد تا پخته شود خامی.

از همه شما دوستان دعوت میکنم که کویر را ببنید،کویری که اگر زیباتر از کوه و دریا نباشد  بواقع همسان وهمانند ان است.