یکبار دیگه سلام.سفر نامه ای که در حال خواندن آن هستید مربوط میشه به یک روز خاطره انگیز ،که بنا به روایت تاریخ 5 مهر 88 بود ،یعنی روز جهانی جهانگردی.یک سفر پیشبینی نشده ولی خاطره انگیز که هنوز با یادآوری شیرینی ها و اندکی ماجراجویی ناخوداگاه خنده ام می گیره و یاد خاطره ها میکنم.5 مهر همین ماه بود که عقربه ساعت ،6 صبح رو نشون می داد و من هم طبق برنامه همه روزه ،لباس ورزشی ام رو پوشیدم و راهی برنامه ورزش صبحگاهی شدم.از اونجایی که چند ماهی میشه ماشین خریدم ،رفتن به گردش های تفریحی یک روزه برام راحت شده وخلاصه هرهفته به قسمتی از جاذبه های شمال سر میزنم،اما مگه میشه دانشجوی جهانگردی باشی ولی روز جهانی جهانگردی رو در خونه سر کنی؟حین ورزش کردن بودم که جرقه ای تو ذهنم زده شد که موبایلم رو بردارم و همپا پیدا کنم و برنامه رو برای یک سفر یک روزه بچینم.اما ازاونجایی که روز ،روز جهانگردی بود تصمیم گرفتم برای همکلاسی های خودم تماس بگیرم .اولین کسی که اطمینان داشتم می یاد محمد امین جعفری بود،کسی که تماس با اون ،سرآغاز خاطره های اون روز ما بود،آره محمد خواب بود و من هم که دیونه آزار دادن دوستام .خلاصه بعد از شنیدن کلمات  محبت آمیز محمد(البته از نوع رکیک؟؟؟) قرار شد که محمد بچه ها رو در جریان قرار بده و من هم برم دنبال تدارک خوراک و تجهیزات یک سفر تفریحی و صد البته شکمی که به قول خودم اسم این نوع از توریسم رو گذاشتم توریسم اشکام؟؟؟(یعنی همون شکم).سفر اون روز ما به جنگل دالخانی یک سفر 5 نفره بود:من محمد کاظم حلاجی ثانی ،امین مصطفی طالشی،محمد امین جعفری ،امید علیزاده و بابک جوربنیان،که همگی از دوستان خوبم در دانشگاه هستند.خلاصه بعد از هماهنگی و خرید یکسری از وسایل فراموش شده حدود ساعت 10صبح بود که از مسیر کتالم =هریس=دالخانی حرکت کردیم.دیگر مسیر دسترسی به دالخانی از خروجی شهر رامسر آغاز میشه و پس از طی مسیری حدود 7 کیلومتر در مسیر آسفالته رامسر به تنکابن به سه راهی جنت رودبار میرسه .جنگل دالخانی پس از طی 23 کیلومتر در مسیر ارتباطی و آسفالته جنت رودبار در کنار جاده قرار داره و حدود600000 متر مربع مساحت دارد.پس از طی مسیری از این جاده زیبا و سرسبز مکان مناسبی جهت برپا کردن چادر انتخاب کردیم.امین و بابک بدنبال چوب برای برپایی آتش رفتن و من ،محمد وامید کمپ رو آماده و وسایل رو چینش کردیم.از اونجایی که چای رو با قند نمی نوشم فراموشم شده بود تا برای بچه ها از خونه قند بردارم  بخاطر همین ماشین رو روشن کردم و با دوستم محمد برای خرید قند ازآلاچیق و دکه های تفریحی سر جاده راه افتادیم،اما نمی دونستیم که قراره اتفاق بدی برامون رخ بده؟؟؟؟آره ،سر یکی از پیچ های جاده دالخانی پیچ پچید اما فرمان پراید من نپیچید و ما در یک لحظه خودمون رو در زمین خاکی و باتلاقی کنار جاده دیدیم خلاصه عرض کنم که بد جوری ترسیدیم وتلاش کردیم تا ماشین رو از داخل چاله در بیاریم اما نشد و کارمون فقط با کمک یک راننده نیسان حل شد که ماشین رو بیرون کشید،خدا رو شاکر شدیم که زنده هستیم و خانواده هامون هنوز باید مارو تحمل کنند؟و هم شانس باهام یار بود که ماشینم حتی یک خراش هم برنداشت .(البته لباس محمد بدجوری کثیف شده بود) . خلاصه بعد ازاین اتفاق و خرید قند حادثه ساز برگشتیم کمپ و خاطره رو برای بچه ها تعریف کردیم که هیچکس باورش نمیشد.کم کم بساط کباب رو آماده کردیم  و حین پخت با توپ والیبال امین، هم فوتبال کردیم و هم والیبال (آخه توپ امین پنچری داشت).کباب اماده شده بود و ما کار اماده سازی روده های بزرگ و کوچک رو انجام میدادیم و شروع کردیم به خوردن. جای همه شما دوستان خالی ،البته من جای همتون خوردم .بعد از نهار شروع کردیم به شوخی های بامزه و بی مزه و خوردن پسته،چیپس ،ماست و البته چای.یادآوری خاطره های گذشته خصوصا اردوهای دانشجویی حس قشنگی رو برامون رقم زد که بارش باران این حس رو خیلی زیباتر کرده بود.از همه چیز و همه کس حرف زدیم و اینکه کم کم باید خودمون رو آماده کنیم برای یک آینده زیباتر از حال. در راه بازگشت رفتیم سر اصل مطلب ؛منظورم خواستگاری نیست موضوع تقسیم هزینه هاست که برای هرنفرمون6000 تومان تمام شده بود.البته هنوز هندوانه مونده بود،به بچه ها پیشنهاد دادم که بریم گشت در رامسر و بعد کنار ساحل هندوانه رو میل کنیم .بعد از گشتی کوتاه در شهرمان رامسر به پلاژ رفتیم و هندوانه رو بیچاره کردیم.اما جمله پایانی اختتامیه سفر ما بود:به امید سفری مجدد.

امید وارم که از خوندن این سفرنامه لذت برده باشین،ما که خصوصا به این سفرمون افتخار کردیم آخه در روز جهانگردی سفر کردیم و پاسدار کلمه گردش بودیم.جاتون خالی؟؟؟