خوش آمديد!
18:59 سه شنبه 17 شهريور ماه ، 1389
پیغام کوتاه
ارشيو پيغام کوتاه   

 
لینکدونی سایت

بیابان های ایران

یک عدد دانشجوی جهانگردی

جهانگردی 88 تبریز

موزه رضا عباسی

باغ های ایرانی

علم گردشگری

سایت استادم:دکتر محمد رضا اورمزدی

دختر کوروش(نازیلا محمد پور)

علی اصغر رضی کاظمی(رامسر -عکس)

بسیار سفر باید...

سایت هتلداری ایران

سایت دکتر روشن بابایی(استاد جهانگردی دانشگاه لنگرود)

سایت سفر و گردشگری ایران

نخبگان توریسم(مهران)

عاشق سفر(جمشید و محمد)

فرهنگ و هنر ایرانی(احسان)

سفر به دور ایران(خشایار)

نسیم طبیعت ایران

بیا تا برویم(سمیرا منفرد)

سایت آرش نور آقایی

راهنمایان گردشگری

انجمن بین المللی سفر

میراث آریا

اصفهان

محوطه تاریخی بیستون

روستای ماسوله

سایت جامع گردشگری

سفر در طبیعت ایران

ایران سرزمین من

لاویج

آتر(رزگار)

یاداشت های یک دختر عاشق جهانگردی(سپیده)

سفر ایرانی(محمد رضا عباس پور)

ایران را بگردیم(محمد گایینی)

ایران چرخی(مهشید)

گروه آنادانا

کانون گردشگران جوان ایران

کمیته ملی طبیعت گردی

سفرنامه دور دنیا با دوچرخه

پاتوق علمی گردشگری

آینده توریسم ما

بوی کوچ(الهام حسینی)

گروه جهانگردی یزد

گردشگر(نسترن)

جهانگردان ::::دل نوشته های یک جهانگرد:::: جاذبه گردشگری جهان

جستجو پیرامون این موضوع:    
[ برگشت به صفحه اصلی | انتخاب موضوع جدید ]

آتشکده‌ي باکو در 30 کيلومتري شهر باکو، در بخش جنوب شرقي شبه جزيره‌ي آبشرون و حومه‌ي شهر سوراخاني قرار دارد. در کشور آذربايجان به اين بنا آتشگاه مي‌گويند. 

وجه تسميه نام‌هايي که به آتشکده مربوط است: وجه تسميه‌ي سه نام باکو، آبشرون و سوراخاني را باتوجه به منابع گوناگون بررسي مي‌کنيم.

براي واژه باکو دو وجه تسميه آورده شده است: 1- برگرفته از واژه‌ي پهلوي باگوان (باگ يا بگ يا بغ به معناي خدا و وان پسوندي به معناي جايگاه) واژه باگوان به باکويه تبديل شده و تا پيش از دوره‌ي صفوي از اين واژه استفاده مي‌شده، اما از دوره‌ي صفوي باکويه به بادکوبه تبديل شده است. 2- برگرفته از واژه فارسي بادکوبه به دليل وجود بادهاي دائمي و گاه پرشدت. حکومت کنوني آذربايجان در همه جا باکو را به باکي (به ترکي يعني تپه) تبديل کرده است تا آن را ريشه پارسي دورتر کرده باشد.

براي نام آبشرون نيز دو وجه تسميه وجود دارد: 1- برگرفته از آب شوران فارسي، جايي که آب آن را مي‌شويد به دليل نزديکي به درياي مازندران و جزر و مد آن 2- جايي که آب آن شور است.

براي نام سوراخاني نيز دو وجه تسميه وجود دارد: 1- برگرفته از واژه سوراخ فارسي به دليل روزنه‌هاي زيادي که در شبه جزيره آبشرون وجود دارد و گاز طبيعي از آن متصاعد مي‌شود 2- برگرفته از واژه سرخ فارسي به دليل سرخ بودن نسبي خاک روستا نسبت به روستاهاي پيراموني.

به دليل تعلق درازمدت اين ناحيه به ايران وجود نام‌هايي با ريشه‌ي زبان‌هاي ايراني در تمام منطقه‌ي قفقاز و ماوراي قفقاز کنوني عجيب نيست.

پيدايش آتشکده: شبه جزيره آبشرون که در غرب درياي مازندران جاي دارد ميداني نفتي بزرگي است که با روزنه هايي، گاز طبيعي متصاعد شده از اين ميدان نفتي را به بيرون هدايت مي‌کند و اگر شعله‌اي به آن نزديک مي‌شده آتش زبانه مي‌کشيده است. بر پايه‌ي اين ويژگي منطقه و پيشرفت دين زرتشتي، آتشکده‌اي ساخته شد که از سده نخست (و در برخي منابع 5 سده پيش از ميلاد) تا سده‌ي هفت ميلادي برپا بود، تاريخ نگار ارمني موسي خورني نوشته است که "چون اردشير بابکان به ارمنستان آمد فرمان داد که آتش هرمزد را در آتشکده اين ديه هميشه فروزان دارند". با هجوم تازيان آتشکده از رونق افتاد و زرتشتيان به هند مهاجرت کردند.
دوباره سازي: در سده هاي 17 و 18 ميلادي، بازرگانان هندي که در جاده‌ي بزرگ ابريشم رفت و آمد مي‌کردند در جايي که شعله ابدي آتش از زيرزمين بيرون مي‌آمد و بر مبناي آتشکده باستاني، معبد را دوباره سازي کردند. در سال 1883 آتش طبيعي به دليل کم شدن و قطع گاز در دورادور آتشکده از فروغ افتاد و معبد متروک شد تا در سال 1975 با آوردن لوله گاز و روشن کردن آتش به شکل موزه درآمد. آتشکده به طور متوسط حدود 15000 ديدارکننده در سال دارد. از سال 1998 ميلادي براي افزون شدن به فهرست ميراث جهاني نامزد شده است.

ساختمان آتشکده: ساختمان آتشکده از بيرون يک پنج ضلعي است با ديوارهاي پيرامون آن و يک ورودي مرکزي که در بالاي آن مانند معماري بومي آبشرون اتاقي براي ميهمانان با نام بالاخانه درست شده است. در حياط مرکزي بنايي چهارگوش گنبددار وجود دارد و پيرامون حياط اتاق‌هايي براي راهبان. کتيبه‌هايي به خط سانسکريت بالاي اتاق‌ها روي سنگ حک شده است. بناي چهارگوشي که در وسط حياط قرار دارد چهارتاقي گنبدداري است که اينک آتش زير گنبد به صورت مصنوعي و از طريق لوله‌هايي که به آن وصل شده، روشن است. اما در نقاشي‌هاي قديمي که از آتشکده وجود دارد آتش از چهار ستون کوتاه روي بام نيز شعله ور بوده است. با فاصله اندکي از چهارتاقي آتش ديگري وجود دارد که گفته مي‌شود براي سوزاندن جسد درگذشتگان بوده است. اتاق‌هاي پيرامون حياط به صورت موزه‌اي درآمده که راهبان ساکن آن‌ها به صورت مجسمه‌هاي مومي به نمايش درآمده‌اند. مجسمه‌ها باتوجه به نقاشي‌هاي قديمي و شرحي که ديدارکنندگان از آتشکده داده‌اند ساخته شده‌اند، در يکي از اتاق‌ها يک عابد در حال رياضت کشيدن به شيوه ي مرتاض‌ها است و در جايي ديگر عابدي درحال گرفتن پول از يک بازرگان است. ساختمان چهارتاقي با تمام آتشکده‌هاي ايراني تفاوت دارد و تاثير سبک معماري هندي در آتشکده انکارناپذير است.

نامداراني که از آتشکده ديدار کرده‌اند: نامداراني که از آتشگاه ديدار کرده‌اند عبارتند از: نويسنده فرانسوي آلکساندر دوما (پدر)، شيميدان روس ديميتري مندليف، جهانگرد آلماني اي.کمپفر، نقاش روس و. ورشاگين، جهانگرد فرانسوي ف. ويلو، دانشمندب.دورن، جهانگرد بلژيکي ارنست اورسل(1882)


شرح آتشکده در نوشتار ديگران: اعتمادالسلطنه در مرآت البلدان چنين مي‌نويسد: "معبد آتش پرستان هندي و پارسي در اين ((صوري خانه)) است. عمارتي است مربع و در وسط آن عمارت اتاقي بنا شده است که چهار طرف آن باز است. وسط گودالي است که آتش از ميان آن بيرون مي‌آيد".

و ارنست اورسل جهانگرد بلژيکي در سفرنامه‌ي قفقاز و ايران مي‌نويسد: "آخرين موبد بزرگ در سال 1864(1281 ه.ق) به قتل رسيد. چند سال بعد پارسيان بمبئي موبد ديگري را به جاي وي فرستادند. اما زايران زردشتي که از هند و ايران به اين آتشگاه مي آمدند، کم کم کهن‌ترين عبادتگاه خود را از ياد بردند. در سال 1880(1297 ه.ق) موبد آتشگاه که از تنهايي حوصله‌‌اش سر رفته بود، براي پيدا کردن موبدان و همکاران ديگري از ميان پارسيان هند پست خود را ترک کرد و راهي آن ديار شد، ولي بعد از آن ديگر کسي او را نديد".


آتشکده يا معبد هندوها: بدون ترديد از زمان ساخت تا نابودي معبد به هنگام هجوم تازيان از اين بنا به عنوان آتشکده استفاده شده است. اما در دوباره سازي و استفاده از بنا در سده‌هاي 17 و 18 ميلادي به نظر مي‌رسد هم هندوان و هم زرتشتيان از آتشکده استفاده کرده‌اند. ديدارکنندگاني که در طول دو سده از آتشکده ديدار کرده‌اند گزارش‌هايي نوشته‌اند که استفاده دو آيين از آتشکده را نشان مي‌دهد: در سال 1876 ميلادي جيمز برايس گزارش کرده است که انجمن زرتشتيان بمبئي حامي مالي آتشکده بوده‌اند و در سال 1882 ميلادي ارنست اورسل از زايران زرتشتي نام مي‌برد. اما در سال1925 ميلادي موبد زرتشتي که از بمبئي عازم آذربايجان شده است و جيوانجي جمشيدجي مودي نام دارد گزارش داده است که نه تنها من بلکه هر پارسي که کمي با برادران هندو آشنا باشد مي‌داند که اين معبد براي ستايش خداي آتش هندوان يعني آگني است.

آتشکده باکو و گشت هاي ايراني: متاسفانه ديدار از آتشکده باکو در فهرست عمومي گشت‌هاي آژانس‌هايي که براي ايرانيان برنامه‌ريزي مي‌کنند جاي ندارد. چنانچه قصد داريد به کشور آذربايجان برويد از آژانس بخواهيد تا ديدار از آتشکده را در برنامه جاي دهد.

 برگرفته از : خبرگزاري ميراث فرهنگي

 

 

 

چهارشنبه، 15 مهر ماه ، 1388
بازديد:142 بار

آکواریوم سیدنی، مکانی تفریحی است که در شهر سیدنی استرالیا واقع شده است. این آکواریوم از شرق به بندر مشهور سیدنی ( Darling Harbour ) و از شمال به پل پیرمونت ( Pyrmont Bridge ) منتهی شده است... 

 

این مکان دیدنی، تنوع بیشماری از آبزیان استرالیا را در خود جای داده است که شامل ۶۵۰ گونه مختلف جانوری از جمله بیش از ۶۰۰۰ نوع ماهی و دیگر موجودات دریائی از زیستگاههای آبی استرالیا می باشد که همه روزه جهت بازدید عموم آزاد است.

عمده ترین بخش نمایشی اکواریوم تونل شیشه ای آن است که به گونه ای خاص در زیر آب تعبیه شده و کوسه های عظیم الجثه و ماهیهای زیبا از بالای سر بازدیدکنندگان عبور کرده و منظره ای شگفت انگیز را پدید می آورند. وزن برخی از این کوسه ها به ۳۰۰ کیلوگرم و طول آنها به بیش از سه متر می رسد.

 

کواریوم سیدنی در سال ۱۹۸۸ همزمان با دویستمین سالگرد اکتشاف قاره استرالیا گشایش یافت و هم اکنون یکی از بزرگترین آکواریوم های موجود در جهان به شمار می آید.

این مکان خاطره انگیز سالانه پذیرای بازدیدکنندگان بیشماری میباشد که ۵۵ درصد آن را بازدیدکنندگان خارجی تشکیل می دهند، از اینرو یکی از جاذبه های توریستی شهر سیدنی به حساب می آید.

یکی از برنامه های آینده سازمان گردشگری استرالیا، ساخت آکواریومی مخصوص تمساح می باشد که هم اکنون در مراحل طرح ریزی قرار داشته و در سال ۲۰۰۸ بهره برداری خواهد شد.

در سال ۲۰۰۶ حیات وحش سیدنی ( Sydney Wildlife World ) نیز در مجاورت آکواریوم گشایش یافت که هر دو مکان متعلق به سازمان جاذبه های طبیعی سیدنی می باشند.

آکواریوم سیدنی به منظور تاکید بر القای حیات آبزیان و زندگی زیر آب، توسط مهندسین معمار استرالیائی طراحی شد و ساخت آن حدود دو سال به طول انجامید. مجموعه ی Great Barrier Reef نیز به همین منظور در سال ١۹۹۸ طراحی و افتتاح شد.

آکواریوم عمدتا با هدف نمایش جاذبه های منحصر به فرد طبیعی و حیات آبزیان کشور استرالیا در معرض دید عموم قرار گرفته است و بازدیدکنندگان بیشماری را از قاره های مختلف به سوی خود جذب می کند.

 

به دنبال گشایش نخستین مکان پرورش فک آبی در دسامبر سال ١۹۹١ آکواریوم سیدنی نیز امکانات تفریحی خود را گسترش داده و در سپتامبر سال ۲۰۰۳ جایگاه ویژه ای را نیز برای فک های آبی افتتاح نمود.

این جایگاه گونه های مختلفی از انواع فک های استرالیا و نیوزلند از جمله شیرهای دریائی استرالیائی و غیره را در خود جای داده است.

   

چهارشنبه، 15 مهر ماه ، 1388
بازديد:111 بار

شهر نیویورک دارای مرﺌﻰ ترین وشناخته شده ترین خط افق درجهان می باشد. ساختمانهای آن همچون جوانه هایی مرتب درحال بالا رفتن هستند ... 

این قضیه در دو قسمت منهتن یعنی وسط و پایین اتفاق می افتد بطوریکه ساختمانهای کوتاهتر در دره ای بین این دو قرار دارند.

زیباترین منظره برای دیدن خط افق درروزهای آفتابی خصوﺼﺄ صبحهای زود ونزیک غروب می باشد هنگامیکه به سمت غرب بنگریم .

 البته بهترین منظره در زمان غروب کاﻤﻸ واضح نمی باشد. این نما درروزهای کاری در مقایسه با روزهای تعطیل به طورناباورانه ای شگفت انگیز می شود هنگامیکه در نیویورک همه از کارشان به خانه برمیگردند و چراغها برای اقدامات نظافتی شهر همچنان روشن می مانند.

 در روزهای تعطیل کارگران نظافت شهر در خانه به استراحت می پردازند ودیگرخبری از نورها و چراغها در شهر نیست.

 بهترین نما از خط افق را می توان از بالای ساختمان صد و ده طبقه حکومتی نظاره گر بود. در اینجا باید خاطرنشان کرد که خط افق در 11 سپتامبر سال 2001 کاﻤﻸ تغییر کرد هنگامیکه برجهای دوقلوی مرکز تجارت جهانی بر اثر حمله تروریستی فرو ریختند.

چهارشنبه، 15 مهر ماه ، 1388
بازديد:110 بار
   

 

ويتنام يكي از زيباترين كشورهاي منطقه جنوب‌شرقي آسياست. هرساله گردشگران زيادي براي ديدار ازجاذبه‌هاي فرهنگي، تاريخي و طبيعي ويتنام به اين كشور سفر مي‌كنند. معابد زييا، فستيوال‌هاي متنوع، طبيعت بكر و ديدني و صنايع دستي گوناگون اين منطقه را به يكي از مقاصد گردشگري شرق آسيا مبدل كرده‌است.

ويتنام؛ سرزمين غذاهاي خوشمزه كه با طعم‌هاي خاص اين منطقه آماده مي‌شوند؛ نيز هست. نوشيدني متداول اين سرزمين معمولا از آب جوش با برگ چاي يا برگ، شكوفه، گل يا دانه گياهان دارويي تهيه مي‌شود. بومي‌هاي برخي از مناطق نيز نوشيدني‌شان را با پختن برنج بوداده با آب تهيه مي‌كنند. 

از معروفترين غذاهاي ويتنام مي‌توان به نوعي سوپ به نام "فو PHO " اشاره كرد كه تركيبي از گوشت گوساله و رشته‌‌هاي غوطه‌ور در آب گوشت است. البته در اين سوپ از پياز تازه، ريحان معطر، زنجبيل ، سركه، چيلي و فلفل نيز استفاده مي‌شود.

طبيعي است كه به لحاظ مواد غذايي موجود در اين كشور غذاهايي با ماهي، برنج، رشته‌هاي مختلف، سبزيجات و انواع ميوه‌هاي گرمسيري مثل نارگيل و موز تهيه مي‌شود. 

از ميوه‌هايي كه به وفور در اين كشور يافت مي‌شود مي‌توان به گريپ‌فروت، رامبوتان، موز، آناناس، پاپايا و مانگوستين اشاره كرد.

تغذيه يكي از ويژگيهاي فرهنگي ويتنام است. از آنجاكه در ويتنام كشاورزي و كاشت برنج رونق دارد، برنج و محصولات كشاورزي در پخت انواع غذاها نقشي اساسي دارند. 

استفاده از برنج در پخت غذاها بيشتر بصورت انواع رشته يا رول‌هايي است كه براي تهيه انواع خوراك‌ها به كار مي‌رود.

در آشپزي ويتنامي به تناسب منطقه ازانواع گوشت قرمز، ماهي و صدف استفاده مي‌شود. همچنين انواع سبزيجات، جوانه غلات، ادويه، سس و ميوه‌هايي همچون نارگيل و موز در اين نوع آشپزي به كار مي‌رود.

«فو» يا سوپ رشته كه از معروف‌ترين غذاهاي ويتنامي است و غذايي ساده و لذيذ است نيز با رشته‌هايي كه از برنج تهيه شده طبخ مي‌شوند. بيش از 20 نوع فو در ويتنام وجود دارد اما "فو بو" لذيذترين آنهاست. فوهايي كه توسط مردم هانوي پخته مي‌شوند شهرت جهاني دارند.

غذاي ديگري كه در ويتنام طبخ مي‌شود نوعي پن‌كيك برنج است كه بصورت بخارپز تهيه مي‌شود و با ميگوي خردشده، پيازداغ، سس ماهي، ليمو و چيلي سرومي‌شود.

اگر به شهر "هيو" رفتيد حتما "كامبين" را امتحان كنيد. غذايي كه اغلب با صدف آماده مي‌شود و يك‌بار امتحان كردن آن باعث مي‌شود طعم آن را هرگزفراموش نكنيد.

نوعي كيك برنج نيز در اين شهر تهيه مي‌شود كه معمولا براي ايام جشن سال نوي ويتنامي "تت" يا براي پذيرايي از ميهمانان ويژه آماده مي‌شود. اين كيك تركيبي از آرد برنج است كه بصورت خميردرآمده و بخارپز مي‌شود سپس به آن ميگوي خرد‌شده و روغن افزوده مي‌شود. اين كيك با سس ميگوي تازه و گاهي مقداري فلفل خورده مي‌شود.

بازديدكنندگان شهر "هيو" مي‌توانند از اين شهر محصولات‌ديگري مثل سس ميگو را هم با خود به ارمغان ببرند. 

"كائولو" نوعي ديگر از سوپ رشته است كه به طورسنتي فقط در شهر "هواآن" تهيه مي‌شود كه مردم براي تهيه رشته آن بهترين نوع برنج را انتخاب كرده و در آبي مخصوص كه تنها در اين شهر وجود دارد به آرامي مي‌جوشانند. اين رشته‌ها به اندازه يك انگشت بريده و تفت‌داده مي‌شوند و بادام زميني‌هاي سرخ‌شده با سير به آن اضافه مي‌شود. گاهي براي طعم‌داركردن آن از سس‌ماهي نيز استفاده مي‌شود.

برنج نارگيلي نيز ازجمله غذاهاي اشرافي ويتنام است با طعمي بسياردلپذير و كه از عالي‌ترين نوع برنج كه با شيرنارگيل و نارگيل رنده شده آماده مي‌شود. اين برنج با انواع گوشت، ميگو و نخودسبز سرو مي‌شود. بهترين راه خوردن آن هم اين است كه يك قاشق كوچك از آن را در دهان گذاشته و به آهستگي بجويد تا طعم شير و برش‌هاي نارگيل به خوبي حس‌شود. دلپذيرترين شكل سرو اين غذا در ظرفي از پوست نارگيل است.

در جنوب كشورهم غذاهايي مطابق با ويژگي‌هايي هر منطقه وجود‌ دارد مثل انواع نودل‌ها به همراه ادويه و گوشت گوساله سرخ‌شده يا بنيه ميگوي سرخ شده.

البته ممكن است شما تمامي اين غذاها را درسراسر كشور ببينيد اما عليرغم اينكه از يك ماده غذايي درست مي‌شوند ولي طعم‌هاي گوناگون دارند. 

چهارشنبه، 15 مهر ماه ، 1388
بازديد:142 بار
 

 

راهبه هاي بودايي در استان سيساكات، حدود 600 كيلومتري شمالشرقي بانكوك پايتخت تايلند با استفاده از يك ميليون بطري شيشه اي قابل بازيافت، معبد بزرگي با نام «وات پا ماها چدي كائو» ساخته اند كه به دليل استفاده از بطري در ديوارها، سقف، دستشويي ها و حتي جايي كه اجساد مردگان خود را مي سوزانند، منحصر به فرد و ديدني است.

بطريهاي مورد استفاده در معبد به رنگ سبز و قهوه اي است كه از سوي مردم و گردشگران، تامين شده است. اين معبد، داراي يك برج آب و چند حمام براي گردشگراني است كه از آن ديدن مي كنند.

يك راهبه در معبد وات پا ماها چدي كائو عبادت مي كند. معبد و طبيعتي كه اطراف آن را فراگرفته است، در نوع خود در جهان بي نظير است

به گفته كارشناسان، معبد بطري يكي از معدود ساختمانهاي جالب در همه جهان است كه هر چه بيشتر، در فهرست گردشگران و گردانندگان تورهاي گردشگري هنگام بازديد از تايلند جاي مي گيرد.

پنجره هاي بزرگ معبد نيز داراي بطريهايي بي شمارند. اين بطريها از شيشه هاي نوشيدني دو شركت معروف «هينكن» هلندي و «چانگ» تايلندي است كه پس از مصرف در اختيار راهبه ها قرار گرفته است.

بسيار فراتر از اينكه معبدي با بطريهاي شيشه اي جمع آوري شده از سوي راهبه ها جالب باشد، بزرگي ساختمان و هنر و احساسي كه در ساخت آن ديده مي شود ، مشتاقان بسياري را به سوي خود كشانده است.

راهبه هاي تايلندي ، زندگي مذهبي خود را به شكلي عادي در درون معبد مي گذرانند.

اين معبد در كه در 600 كيلومتري شمال شرق بانكوك و در مسير معابد معروف كامبوج واقع شده،‌ با وجود آنكه از بطريهاي بازيافتي ساخته شده است اما نحوه چيدمان آن كار ثمره يك اقدام بي برنامه و اتفاقي نيست.

بسياري از بطريها به ويژه از نوع چانگ آن، طراحي صنعتي ندارند بلكه خانگي هستند.

درپوشهاي فلزي بطريها نيز براي خلق تصاوير مذهبي در معبد بكار رفته اند.

 
چهارشنبه، 15 مهر ماه ، 1388
بازديد:104 بار
Persia or Iran, a brief history

Present Iran was historically referred to as Persia until 1935 when Reza Shah Pahlavi formally asked the international community to call the country by its native name, Iran. But In 1959 due to controversial debates over the name, it was announced that both could be used

The First inhabitants of Iran were a race of people living in western Asia. When the Aryans arrived, they gradually started mingling with the old native Asians. Aryans were a branch of the people today known as the Indo-Europeans, and are believed to be the ancestors of the people of present India, Iran, and most of Western Europe

Recent discoveries indicate that, centuries before the rise of earliest civilizations in Mesopotamia, Iran was inhabited by human. But the written history of Iran dates back to 3200 BC. It begins with the early Achaemenids, The dynasty whose under the first Iranian world empire blossomed

Cyrus the Great was the founder of the empire and he is the first to establish the charter of human rights. In this period Iran stretched from the Aegean coast of Asia Minor to Afghanistan, as well as south to Egypt.The Achaeamenid Empire was overthrown by Alexander the Great in 330 BC and was followed by The Seleucid Greek Dynasty

After the Seleucids, we witness about dozen successive dynasties reigning over the country, Dynasties such as Parthian, Sassanid, Samanid, Ghaznavid, Safavid, Zand, Afsharid, Qajar and Pahlavi. In 641 Arabs conquered Iran and launched a new vicissitudinous era. Persians, who were the followers of Zoroaster, gradually turned to Islam and it was in Safavid period when Shiite Islam became the official religion of Iran

Since Qajar dynasty on, due to the inefficiency of the rulers, Iran intensely begins to decline and gets smaller and smaller. The growing corruption of the Qajar monarchy led to a constitutional revolution in 1905-1906. The Constitutional Revolution marked the end of the medieval period in Iran, but the constitution remained a dead letter.
During World Wars I and II the occupation of Iran by Russian, British, and Ottoman troops was a blow from which the government never effectively recovered.

In 1979, the nation, under the leadership of Ayatollah Khomeini, erupted into revolution and the current Islamic republic of Iran was founded
Throughout Iran's long history, in spite of different devastating invasions and occupations by Arabs, Turks, Mongols, British, Russians, and others, the country has always maintained its national identity and has developed as a distinct political and cultural entity

Persian Culture

With a long-standing and proud civilization, Persian culture is among the richest in the world. Two and a half millennia of inspiring literature, thousands of poets and writers, magnificent and impressive architecture, live customs dating back to Zoroastrians over 3000 years ago, and other unique characteristics of the nation are rivaled by only a few countries.

Throughout the history, this grand treasure of Persia was gradually transferred to eastern and western nations. Iran's significant contribution into the world civilization in many respects is indispensable. Many ceremonies of the ancient Persians are the basis of western celebrations.

Among the ceremonies still being held are Norouz, Charshanbeh Suri, Sizdah Bedar, Yalda Night and Haft Sin. Sitting around Haft Sin and reciting Hafez, visiting family and friends during Norouz celebration, night of Charshanbeh Suri and jumping over the bonfire in the hope of getting rid of all illnesses and misfortunes, spending Sizdah Bedar, the 13th day of the New Year, in nature, are old interesting traditions coming from the Achaemenid Empire.

Another eminent feature of Persian culture is art. In fact culture and art are two closely interwoven concepts forming the soul of human civilizations. Persian exquisite carpets, subtle soulful classic music, outstanding tile work of unique blue mosques, old influential architectural style and countless brilliant literary works are famous in the world.

Persian or Farsi, is one of the world's oldest languages still in use today, and is known to have one of the most powerful literary traditions and potentials. Persian poetry with masterpieces of Saadi, Hafiz, Rumi and Omar Khayyam is well known around the world.
As all Persians are quick to point out, Farsi is not related to Arabic, it is a member of the Indo-European family of languages.

One more art intertwined with Persian culture, worth mentioning, is the art of cooking. Persian foods, accompanied by herbs and spices are product of the creativity, skill and patience of many generations of cooks.

Once you try a Persian food such as, Chelow Kabab, Ghormeh Sabzi, Gheimeh or Abgusht it will be hard for you to do without Persian food.

Undoubtedly, in this melting pot of civilization everybody will be overwhelmed by the beauties of the country and the depth of nation's colorful and lively culture.

Nature of Iran

Location
Iran is a country in southwestern Asia, located on the eastern side of the Persian Gulf. It lies at the easternmost edge of the geographic and cultural region known as the Middle East.

More than half of Iran's international border of 4,430 km is coastline, including 740 km along the Caspian Sea in the north and 1,700 km along the Persian Gulf and Oman Sea in the south. Bandar-e-Abbas is the largest harbor in the south of Iran located on the Strait of Hormoz, the narrow passage separating the Persian Gulf and Oman Sea through which tens of oil tankers are heading for various destinations in different corners of the world everyday.

Seasons
Iran is one of the few countries that have all four distinguished seasons. And at any time of the year, in each section of the country, one of the four seasons is visible. Iran's variety in terms of temperature, humidity and rainfall differs from place to place and season to season. Length of the seasons differs in different regions.

Natural Regions
One of the world's most mountainous countries, Iran contains two major ranges of mountains, the Alborz with the highest peak in Asia west of the Himalayas, Damavand (5671 m above sea level) and the Zagros that cuts across the country for more than 1,600 km extending from north west to the south east of the country. The peaks exceeding 2,300 m in these two ranges capture a considerable amount of moisture coming either from the Caspian Sea southward or the Mediterranean eastward.

Deserts of Iran
Iran is situated in a high-altitude plateau surrounded by connected ranges of mountains. The well-known deserts of Iran are at two major regions: 1) Dasht-e-Kavir, and 2) Kavir-e-Lut. They are both some of the most arid and maybe hottest areas of their kinds in the world.

The desert Pits of Iran
Kavir-e-Lut is the largest pit inside the Iranian plateau and probably one of the largest ones in the world. Kavir-e-Lut is a pit formed by broken layers of the earth.

Mountains of Iran
The whole area of Iran can be divided in to four parts: 1/2 mountains as one part, and 1/4 deserts and 1/4 fertile plains as the other part. There are two major ranges of mountains called the Alborz and the Zagros.

- The Alborz have been extended all the way from Azerbaijan to Afghanistan passing through the southern part of the Caspian Sea.
- The Zagros have covered a region from Azerbaijan to the west and SE of the country.

The highest peak of Iran (Middle East) called "Damavand", 5671m ASL. It is a burned-out volcano with a crater of 400m width. At times, sulfur gas ascends to the top and covers the peak like clouds.

Rivers of Iran
There is a vastly extended network of rivers in Iran most of which seasonally are filled with water. Some permanent rivers run from the Alborz or the Zagros to the Caspian Sea, Persian Gulf and Oman Sea. Some temporary rivers either run into a body of water or get dried before reaching any watershed.

Sea, Gulf & Lakes of Iran
Persian Gulf is situated at the south of Iran. It is almost 900km long from the Strait of Hormoz to Arvand Rud, the border river between Iran and Iraq. The Persian Gulf is one of the warmest bodies of water in the entire Middle East.

Oman Sea, situated at the south of Iran, connects the Persian Gulf to the Indian Ocean. With an approximate area of 903,000 km?, the Oman Sea is surrounded by Iran and Pakistan at the north, Deccan peninsula at the east and Arabia peninsula at the west.
Iran has got small ports at its shorelines with the Oman Sea like Chabahar, Gavater and Jask.
Since antiquity, the Strait of Hormoz and the Oman Sea have always been strategic waterways. Today, tens of gigantic oil tankers carry oil everyday from the countries in the region through this route to different parts of the world.

With an area of approximately 371,000sq.km, Caspian Sea in the largest body of inland water all over the world, which is situated at the north of Iran. Its neighboring countries are Iran at the South, Turkmenistan at the SE, Kazakhstan at the NE and north, Russia at the NW and Azerbaijan at the SW.
The Iranian shorelines are approximately 992km from the East to the West. The average level of of the Caspian Sea is 28m below sea level. There are geographic areas born at the Iranian shorelines because of the changes in the level of the sea, like Miankaleh Peninsula, Ashuradeh IslandHossein Qolly Bay, Gorgan Bay and Anzaly Bay.

There are permanent and temporary lakes in Iran depending on the amount of water in them in different seasons. Such as Uromiyeh Lake, Zaribar Lake, Hamun Lake, Parishan Lake and Maharlu Lake.