دلنوازان

تورو از خاطرم برده تبِ تلخِ فراموشی

دارم خو می‌کنم با این فراموشی و خاموشی

چرا چشمِ دلم کوره، عصایِ رفتنم سسته

کدوم موج پریشونی تورو از ذهنِ من شسته

خدایا فاصله‌ت تا من خودت گفتی که کوتاهه

از اینجا که من ایستادم چقدر تا آسمون راهه؟

من از تکرار بیزارم از این لبخندِ پژمرده

از این احساسِ یأسی که تو رو از خاطرم برده

به تاریکی گرفتارم، شبم گم کرده مهتابو

بگیر از چشمای کورم عذابِ کهنه‌ی خوابو

چرا گریه‌م نمی گیره، مگه قلبِ من از سنگه؟

خدایا من کجا میرم؟ کجایِ جاده دلتنگه

می‌خوام عاشق بشم اما تبِ دنیا نمی‌ذاره

سر راهِ بهشتِ من درختِ سیب می‌کاره

"پویا بیاتی"