مرا اندکی دوست بدار اما طولانی

کوتاهی قامتم سخت عذاب می دهدم

و سخت تر عذابی است که آن یار بی هیچ نشانی به جان می کشد

کاش می شد زخمهای تازیانه ی انتظار را شمرد

تا سختی "در بودن "را فهمید

گویی زمان بار دیگر برای من تکرار می شود